Permian Basin in volle bloei: recordproductie ondanks krimpend aantal actieve boortorens

Het Permian Basin, dat zich uitstrekt over West-Texas en Zuidoost-New Mexico, blijft de productiviteitsmotor van de Amerikaanse olie-industrie. Volgens de meest recente cijfers van de Energy Information Administration (EIA) bedraagt de productie er momenteel 6,5 miljoen vaten per dag, een historisch record. Opmerkelijk is dat dit niveau wordt gehaald met slechts 295 actieve boortorens, een daling van bijna 18 procent ten opzichte van begin 2024.

De drijvende kracht achter deze paradox is een combinatie van technologische vooruitgang en consolidatie binnen de sector. Bedrijven zoals ExxonMobil, na de overname van Pioneer Natural Resources voor 64,5 miljard dollar, en Chevron met Hess investeren massaal in langere horizontale boorgaten, simultaan fraccen en AI-gestuurde reservoiranalyse. Een gemiddelde laterale boring overschrijdt nu 3.000 meter, tegenover 2.200 meter vijf jaar geleden. De well productivity per laterale meter steeg met 22 procent.

Voor de Haven van Antwerpen heeft deze ontwikkeling concrete gevolgen. De terminal van Vopak en de raffinaderij van TotalEnergies ontvangen al jaren toenemende volumes WTI Midland-crude, die via de Corpus Christi-corridor naar Europa wordt verscheept. In 2025 importeerde België ongeveer 14 procent van zijn ruwe olie uit de Verenigde Staten, een aandeel dat in 2026 verder kan stijgen tot 18 procent volgens analyses van Argus Media. Deze lichte, zwavelarme olie past uitstekend bij de configuratie van Noordwest-Europese raffinaderijen.

De gevolgen voor de petrochemische industrie rond Antwerpen zijn substantieel. Goedkopere Amerikaanse feedstock, vooral ethaan dat als bijproduct vrijkomt bij gaswinning in het Permian, voedt kraker-installaties in Antwerpen via gespecialiseerde transportschepen van INEOS. Het zogenaamde Dragon-project van INEOS, dat ethaan uit Marcus Hook naar Rafnes en vervolgens naar Antwerpen brengt, draait op volle capaciteit. Dit drukt de productiekost van etheen met circa 120 dollar per ton ten opzichte van nafta-gebaseerde productie.

Toch zijn er uitdagingen. Het Permian kampt met capaciteitstekorten in pijpleidingen voor aardgas, wat leidt tot negatieve Waha-hubprijzen tijdens piekmomenten. Bedrijven branden of injecteren overtollig gas terug, met methaanemissies tot gevolg. De Biden-administratie en nu de nieuwe Amerikaanse regering werken aan strengere regelgeving, terwijl Europese importeurs, waaronder Fluxys voor zijn LNG-leveringen in Zeebrugge, steeds vaker certificering van Methane Performance vereisen via het OGMP 2.0-kader.

De productivity-trend zal volgens consultancy Wood Mackenzie nog tot 2027 doorzetten, waarna een natuurlijke plateaufase intreedt. Voor de Belgische industrie blijft het Permian Basin daarmee de komende jaren een betrouwbare bron van competitieve grondstof. Voor de consument vertaalt zich dat in stabielere brandstofprijzen aan de pomp, ondanks de OPEC+ productiebeperkingen. De Belgische federale planning houdt rekening met een geleidelijke daling van de raffinage-input op middellange termijn, maar tot 2030 blijft Antwerpen een sleutelhub voor Amerikaanse crude in Europa.